Friday, June 19, 2015

*အားကိုးရာ*



*အားကိုးရာ*
သူ႔ကို ဦးထုပ္အနီအေရာင္မိႈင္းမိႈင္ေလးေဆာင္းၿပီး လက္တစ္ဖက္က ဝါးတုတ္​​တစ္​​ေခ်ာင္ေထာက္လို႔ ​​​ေျခတစ္ဖက္ဆာေနသလို ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ လမ္ေလွ်ာက္​​ေနတာ မၾကာခဏ ဆိုသလို ကြၽန္​​ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္နားမွာ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ သူက အသားခပ္လတ္လတ္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္လို႔ခန့္မွန္းလို့​​ရတဲ့ စိတ္​​ေဝဒနာ႐ွင္တစ္​​ေယာက္ပါ။ 

တစ္ခါတစ္ရံ သူကမုန္႔ဖိုးလိုက္​​ေတာင္ေနတတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္​​ေလက်ေတာ့ သူလုပ္ခ်င္ရာေတြေလ်ွာက္လုပ္​​ေနတတ္တယ္။ညေနေစာင္းဆို လူငယ္​​ေတြ ေဘာလံုးကန္တတ္ၾကတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ​​သဲေဘာလံုးကြင္းနားကို သူရဲ႕လက္စြဲေတာ္ ဝါးတုတ္ေခ်ာင္းေလးကို ေထာက္​​ေထာက္ၿပီး ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္။ သူလာရင္ သဲကြင္ေလးမွာ႐ွိတဲ့ လူငယ္​​ေတြက သူ႔ကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးစေနာက္​​ေနၾကေလ့႐ွိတယ္။ အဲဒီလို စေနာက္​​ေနၾကတာကိုပဲ သူသေဘာေတြ႔ဟန္တူပါတယ္
တစ္​​​​ေန႔ ကြၽန္​​ေတာ္ ခရီးသြားဟန္လြဲ အဲဒီ႔ေဘာလံုးကြင္းနားကျဖတ္သြားရင္း သူ႔ကိုလူငယ္​​တစ္စုက ဝိုင္းအံုစေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ႐ုတ္တရက္ လူငယ္​​တစ္​​ေယာက္က သူ႔လက္ထဲက သူ႔
လက္စြဲေတာ္ ဝါးေတာင္​​ေဝွးေလးကိုလု ခပ္​​ေဝးေဝးက ေျမာင္းစပ္ကိုေျပးသြားၿပီး​​ ေျမာင္းထဲပစ္ခ်မလိုလုပ္တယ္။ သူက "အဲလို႔မလုပ္နဲ႔ အဲဒီလို႔မလုပ္ပါနဲ႔"ဆိုၿပီး သနားစရာေကာင္ေလာက္​​ေအာင္ က​​ေလးတစ္​​ေယာက္လို ငိုၿပီးေအာ္​​႐ွာတယ္။ ကြၽန္​​ေတာ္​​လဲ အဲဒီလူငယ္​​ေတာ့ စတာလြန္ၿပီဆိုၿပီး ဝင္​​ေျပာဖို႔ဟန္ျပင္မိလိုက္တယ္။ ဒီေတာင္​​ေဝွးေလးအားကိုးၿပီး သြားေနရတဲ့ ဒုကၡိတ စိတ္​​ေဝဒနာ႐ွင္ တစ္​​ေယာက္ကို ဒီလိုစတာေတာ့ လြန္သြားၿပီေလ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ေျခအေနေၾကာင့္ ကြၽန္​​ေတာ္ အပါအဝင္ အားလံုးမွင္သက္သြားၾကတယ္။ သူကငိုေနရင္​​​ဗုန္းစားႀကီး သူ့ေတာင္​​ေဝွးကိုင္ထားတဲ့လူငယ္ဆီ​​တဟုန္ထိုး ေျပးသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီလူငယ္​​လက္ထဲကေတာင္​​​ေဝွးကို ျပန္လုလိုက္တယ္။ အဲဒီ့လူငယ္လဲ ခပ္​​ေၾကာင္​​ေၾကာင္ျဖစ္သြားၿပီးဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘဲ သူ႔ကိုပဲေငးၾကည္ေနတယ္။ သူအဲဒီေလာက္ျမန္ျမန္​​ေျပးႏိုင္တယ္လို႔ ဘယ္သူမွမထင္ခဲ့ၾကဘူးေလ။
သူ႔ေတာင္​​ေဝွးလဲရေရာ ပါးစပ္က "ေတာ္​​ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ ဒီမွာမေနဘူးသြားမယ္" လို႔တတြတ္တြတ္ ရြတ္ၿပီးအရင္လို သူ႔ေတာင္​​ေဝွးေထာက္ၿပီး ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ သဲေဘာလံုးကြင္းကို ေက်ာခိုင္းထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ သူဘာလုပ္ခဲ့လဲသိပံုမရဘဲ သူ႔ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့လူေတြကေတာ့သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး အားလံုးတအံ့တဩ ပါးစပ္ေဟာင္းသားနဲ႔က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္


တကယ္​​ေတာ့ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတြမွာ သူတစ္ပါးအကူအညီယူတာ မမွားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတစ္ပါး အကူအညီပဲ အားကိုးလြန္းၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ​​​ဘာမွမလုပ္ဘဲ အကူအညီရမွာကိုပဲ အျမဲလိုလို ထိုင္ေစာင္​​ေနခဲ့ရင္ ကြၽန္​​ေတာ္တို႔ေတြ သန္​​ေပမယ့္ မစြမ္းသူေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကမွာမလြဲ ပါဘူး။ ကြၽန္​​ေတာ္တို႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာေတြကို ကြၽန္​​ေတာ္တို႔ပဲသိပါတယ္။ အဲဒီအရာေတြရဖို႔အတြက္ တြန္းအားေပးမယ့္ဆႏၵေတြ ခြန္အားေတြလဲ ကြၽန္​​ေတာ္တို႔ဆီမွာပဲ႐ွိပါတယ္
ဒါနဲ႔မ်ား ဘာေၾကာင္ကြၽန္​​ေတာ္​​တို႔အားအကိုးရဆံုး ကိုယ္​​့ေျခေထာက္ထက္
ေတာင္​​ေဝွးပဲအားကိုးၿပီး ေနေနၾကမွာလဲဗ်ာ....       
      ေလးစားလ်က္
 ကိုလိႈင္ျပည့္( EP )

0 comments:

Post a Comment